The Cure
Ik lig nog wakker te worden met de digitale krant in de airco, dekbed half weggeschopt, voeten in de verkoelende luchtstroom. Het weerbericht blijft positief bij zonnig, droog weer, weer te zonnig, weer te droog, heet, doe normaal en glimlach niet bij symptomen van een stervende toekomst, jullie weten beter, jullie zeker.
The Cure heeft een concert gegeven op pinkpop, ze staken er met kop en schouders bovenuit, snaarstrak en knispervers, de ijlende stem van Robert Smith nog loepzuiver, ik had het willen meemaken, niet Pinkpop, nee The Cure. Ik lees recensies die het duister niet trekken en liever het donker niet zien, commentaar over melancholiek en liever toch ook happy. Het wordt 37 graden vandaag, wat zit die journalist nou te piepen over liever luchtig doen. Ik heb onbedwingbare zin in koffie of ben die krant ineens zat, ik ga er uit, plassen.
Windstil, de espressogeur blijf lang hangen rond mijn kopje, de warmte komt, dat voel je, maar nu nog niet, nu koffie. Ik zoek muziek van The Cure op mijn mobiel, ik luister minder actueel dan vroeger en stuit op het album Songs of a Lost World uit 2024, moet ik horen, nú, en prop mijn te dure in-ear buds in mn oren en kies Lossless in de music app en emersive in de oortjes app, klick op play en neem een slokje.
Heerlijk bombastische synthesizers, repetitieve harmonische accoorden, bijna orchestrale vamp, traag hangende harmonie en na lang wachten de stem, 45 jaar verder, recht uit mijn jeugd, getuigen van mijn leven en nu hier op het terras, espresso met een slik teveel. Ik moet door luisteren het mag niet stoppen, And Nothing is Forever, dit is niet donker maar uit het donker, de tekst afgemeten simpel de melodie ook, de accoorden zwaarmoedig hoopvol zoals ik graag ontroerd wordt, beloof me dat je bij me bent op het einde heerlijk romantisch alleen nooit lichtzinnig, ik kan niet zingen, geen tekst onthouden of muziek lezen, laat staan maken, ik wil schrijven zoals The Cure mij raakt, is dat nou gek? Ik wil, ik moet het proberen, die repetities, dat onvaster zuiver, die vluchtige diepgang en al die vragen in de duidelijkheid, ik neem nog een espresso en we lopen, The Cure en ik samen door de tuin, door de strelende ochtenbries zonder t shirt het tintelt van zindering of de zon, mijn wang jeukt door een ongewenste traan, geen gedachte als oorzaak maar klanken onder zang met oprechtheid gegeven, zo wil ik schrijven, ik kan niet zingen, mag tekst een song zijn, kan tekst een song zijn, woorden noten, accoorden zinnen, ostinsto de paragrafen, ik zie en hoor de zinnen voor me, mijn register is visueel en ver van auditief, mijn stijl vaak observatief zelden literair, het brengt me nergens maar ik wil iets zeggen, ik wil bijdragen aan iets beters door te raken niet te preken en niet te licht, allicht, een songtekst die klinkt als muziek, nee geen songtekst, ik bedoel gevoel. Vaag doet denken, herhaling verzwaart, ik verzwaar maar het is zo licht, het einde in The Endsong is niets, ik schrijf niets, niets te licht.
