We lopen achter hem aan, hij met gebogen nek turend naar een dikke tablet waar hij af en toe met zijn wijsvinger in prikt, speciaal voor gebruik in de bouw, dikke, stoffige knuisten, grove bewegingen, ruwe behandeling, valbestendig. Laarzen, van die halfhoge met een ritsje voor een gemakkelijke instap, spijkerbroekspijpen
En ze lopen ons tegemoet en langs ons door, en ze keken niet, ik zag ze forceren niet te kijken, we zijn de enigen op het pad; je kunt elkaar niet niet zien, maar wel doen alsof. Ik denk dat ze werkelijk niets zien, of niet willen zien, ze kijken
Eerste bedrijf Niet zo heel ver hier vandaan leeft een jongetje midden in het bos, samen met zijn grootouders in een klein, afgelegen houten huis. Het huisje is gemaakt door de vader van de vader van zijn grootvader, de mooiste plek van het land, met de meeste wilde dieren, de
Zoals bijna iedere ochtend, het eerste licht streept zich zacht door de jaloezieën in fluweelgrijze parallelen op het plafond en wekt behoedzaam, ik dommel nog even weg, hoor het gestommel van de bovenburen die gehaast in hun jong ambitieuze stramien schieten, kijk hoe laat het is, twijfel, wakker worden, proberen
Een woord dat bedaagd aanvoelt, net als ik daardoor, slenteren doe je niet meer, niet meer van deze tijd, ongepast. We jagen onbewust naar de Apple store, totaal geen haast, ik heb desnoods de hele dag, niets anders gepland, agenda leeg en morgen ook, maar ik loop steeds sneller, iedereen
Afgelopen maand het bijzondere boek “De zaak van de Dieren tegen de Mensen” gelezen, een Arabisch boek uit de 10e eeuw, geschreven door een filosofisch broederschap, een oneindige reeks argumenten die de mens declasseren als zelfbenoemde heerser over de aarde en de andere dieren. De rechtszaak, aangespannen door de dieren,
Ik lig nog wakker te worden met de digitale krant in de airco, dekbed half weggeschopt, voeten in de verkoelende luchtstroom. Het weerbericht blijft positief bij zonnig, droog weer, weer te zonnig, weer te droog, heet, doe normaal en glimlach niet bij symptomen van een stervende toekomst, jullie weten beter,
Er zijn geen bijen, we komen net aan en waar het normaal gonst van het gezoem deze tijd van het jaar, is het nu angstaanjagend stil. We zoeken alle bomen af, struinen langs de bloemen en struiken, zoetgeurende jasmijn, bedwelmende kamperfoelie, poederig geurende vlinderstruik, niets te vinden, nergens een bij,
De druivenranken staan er kaal, verlaten bij, bladeren zijn afgevallen of dor verkleurd. Het kleine gammele bestelautootje staat bij de casita, buurman zit voor de lichtblauw gekalkte houten deur en eet een broodje uit een meegebrachte trommel. Altijd een strohoed op, de zon is ook in de winter verraderlijk. Zijn
Een vreemd schor vogelgeluid, snel repeterend, kraaiachtig, eentonig tempo, dan paniekerig bijna, een krakend kinderlijk eentonige roep om aandacht. Trage herhalingen en dan weer onweerstaanbaar versnellend, daar, in de jacaranda, daar komt het geluid vandaan, maar ik zie niets, het is ook te ver vanaf het terras. Voorzichtig sta ik