Afgelopen maand het bijzondere boek “De zaak van de Dieren tegen de Mensen” gelezen, een Arabisch boek uit de 10e eeuw, geschreven door een filosofisch broederschap, een oneindige reeks argumenten die de mens declasseren als zelfbenoemde heerser over de aarde en de andere dieren. De rechtszaak, aangespannen door de dieren,
Het heetst van de dag net na de middag, de zon staat hoog en verpulvert ongehinderd alles binnen haar zichtsveld. Vogels happen naar koelte, een hagedis, ik ben geen kenner maar een flinke, houdt abrupt stil, ik zie de ademhaling zijn leren keelhuid bewegen, hoezo koudbloedig. De wespen schuilen in
Ik lig nog wakker te worden met de digitale krant in de airco, dekbed half weggeschopt, voeten in de verkoelende luchtstroom. Het weerbericht blijft positief bij zonnig, droog weer, weer te zonnig, weer te droog, heet, doe normaal en glimlach niet bij symptomen van een stervende toekomst, jullie weten beter,
Er zijn geen bijen, we komen net aan en waar het normaal gonst van het gezoem deze tijd van het jaar, is het nu angstaanjagend stil. We zoeken alle bomen af, struinen langs de bloemen en struiken, zoetgeurende jasmijn, bedwelmende kamperfoelie, poederig geurende vlinderstruik, niets te vinden, nergens een bij,
De druivenranken staan er kaal, verlaten bij, bladeren zijn afgevallen of dor verkleurd. Het kleine gammele bestelautootje staat bij de casita, buurman zit voor de lichtblauw gekalkte houten deur en eet een broodje uit een meegebrachte trommel. Altijd een strohoed op, de zon is ook in de winter verraderlijk. Zijn
Een vreemd schor vogelgeluid, snel repeterend, kraaiachtig, eentonig tempo, dan paniekerig bijna, een krakend kinderlijk eentonige roep om aandacht. Trage herhalingen en dan weer onweerstaanbaar versnellend, daar, in de jacaranda, daar komt het geluid vandaan, maar ik zie niets, het is ook te ver vanaf het terras. Voorzichtig sta ik
Wakker, kop koffie, buiten op het terras, bijkomen van de slaap, die eerste koffie ruikt ook het lekkerst. Deze ochtenden buiten zijn het fijnste moment van de dag. De lucht is nog fris en vers, knisperend, vol zuurstof. Een bries zonder een moment koud te worden, net genoeg om de
Mijn moeder komt thuis van boodschappen doen, het is weekeinde, dus ze is naar het plein geweest, zo noemen we kortaf het kleine winkelcentrum in de buurt. Ze werkt de hele week, de ouderwetse 40+urige werkweek en vaak doet ze dan nog even snel onderweg naar huis boodschappen, de
Het is druk geweest de afgelopen dagen, boten af en aan over de grachten, de meeste varen veel te hard, de meeste met haast, de meeste weten niet eens waarom of waar, ze kijken op hun mobiel en varen elkaar bijna overhoop, dat de hele dag. Als het warmer wordt
Soms zie ik er nog eentje gedurende de winter, vanaf de kale iep voor het raam kijkt hij dan met een schuin koppie mijn kant op en door het raam naar binnen, maar zodra hij merkt dat ik hem ook zie, vliegt hij overdreven schuchter weg, meestal duikt hij naar
“Zwervers zijn net zwerfafval, of zoiets, toch?”. Hij zegt het uit het niets bij het passeren. Een vreemde gebogen man, kort, gedrongen, de dikke korte nek voorover, bijna schuchter naar de grond kijken tijdens zijn zware, brede pas, hij loopt me voorbij maar houdt dan stil, draait zijn bovenlichaam in
Het is prachtig zomerweer, eigenlijk te warm, te warm ineens in ieder geval, dus druk bij de botenverhuur, vandaag hebben twee meiden dienst, lange dagen van twaalf uur, irritante drukte afgewisseld met evenzo irritante periodes van verveling, de een heeft koffie gehaald in van die te grote bekers met plastic
Pientje is al een tijdje aan het piepen voor de deur, ze moet zeker plassen, wel vroeg, misschien komt het door het lekkere weer, ach, we gaan gewoon, zelf ook wel zin om een beetje in de zon te slenteren, komop, gaan we Pien. Er staat een meisje te dromen