“Dit pad is niet verlicht, want dit is een ecologisch gebied. Hier krijgen dieren als het donker is rust en ruimte”, staat aan het begin en aan het einde van het onverlichte pad, gevolgd door een uitleg dat wanneer je het te donker vindt, je beter door de wijk kunt
Ik kijk uit over een halve bouwput, opengebroken straten en stoepen, her en der een bouwkeet onkantig geparkeerd, scheef, niet waterpas, niet koffiepas, waarnaast zand wordt doorkliefd door onkruidstengels, van dat soort die je alleen maar ziet op bouwterreinen, bouwkruid zal het heten, en door en langs de oude populier,
Alsof we progressief versnellen in een vooruitgang die het tegendeel is, ogen wijd open, in vol verstand. Alle land is onder mensen verdeeld, het was er al, maar toch kun je het bezitten, als je maar slim bent. Bezit geldt alleen wanneer de ander dat bezit erkent natuurlijk, een mensenconstruct.
En ineens is het herfst, de klimaatcatastrofe en een uitgebrande wereld zijn alweer minstens een dag oud, in ons geheugen een eeuwigheid, afgeschud in ons voortrazende en alsmaar uitbrandende brein van ongebreidelde, ongecontroleerde, voortstuwende vooruitgang. Regen, wind, het gras is direct weer groen, stengels veren op, prachtige lila bloemen halen
We lopen achter hem aan, hij met gebogen nek turend naar een dikke tablet waar hij af en toe met zijn wijsvinger in prikt, speciaal voor gebruik in de bouw, dikke, stoffige knuisten, grove bewegingen, ruwe behandeling, valbestendig. Laarzen, van die halfhoge met een ritsje voor een gemakkelijke instap, spijkerbroekspijpen
En ze lopen ons tegemoet en langs ons door, en ze keken niet, ik zag ze forceren niet te kijken, we zijn de enigen op het pad; je kunt elkaar niet niet zien, maar wel doen alsof. Ik denk dat ze werkelijk niets zien, of niet willen zien, ze kijken
Eerste bedrijf Niet zo heel ver hier vandaan leeft een jongetje midden in het bos, samen met zijn grootouders in een klein, afgelegen houten huis. Het huisje is gemaakt door de vader van de vader van zijn grootvader, de mooiste plek van het land, met de meeste wilde dieren, de
Zoals bijna iedere ochtend, het eerste licht streept zich zacht door de jaloezieën in fluweelgrijze parallelen op het plafond en wekt behoedzaam, ik dommel nog even weg, hoor het gestommel van de bovenburen die gehaast in hun jong ambitieuze stramien schieten, kijk hoe laat het is, twijfel, wakker worden, proberen
Een woord dat bedaagd aanvoelt, net als ik daardoor, slenteren doe je niet meer, niet meer van deze tijd, ongepast. We jagen onbewust naar de Apple store, totaal geen haast, ik heb desnoods de hele dag, niets anders gepland, agenda leeg en morgen ook, maar ik loop steeds sneller, iedereen
Afgelopen maand het bijzondere boek “De zaak van de Dieren tegen de Mensen” gelezen, een Arabisch boek uit de 10e eeuw, geschreven door een filosofisch broederschap, een oneindige reeks argumenten die de mens declasseren als zelfbenoemde heerser over de aarde en de andere dieren. De rechtszaak, aangespannen door de dieren,